အမွ်င္

ၫွိဳ႕မယ့္ ၫွိဳ႕ေတာ့လဲ

ကိိုယ္ဟာ ကိုယ္မဟုတ္ေတာ့တဲ့အထိ …..


ကိုယ္ကလြဲရင္ ကိုယ္ပါပဲထင္ၿပီး

ကိုယ့္အေရကို ဆြဲဆုတ္ျပမိတယ္ …..


တစ္ေယာက္အေခြဟာ

တစ္ေယာက္ကို ထံုးတဲ့ႀကိဳးလို …

လွဳပ္ေလ … တင္းေလ …..



တစ္ေယာက္ အၿမွီးကို

တစ္ေယာက္ျပန္ၿမိဳရင္း …

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတြ႕တယ္ …..



ေျဖေဆးအတြက္

ကိုယ့္အဆိပ္ကို အန္ခ်ၿပီးေတာ့ …

လွ်ာႏွစ္ခြနဲ႔ လွ်က္လို႔ …..



အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး …

ေနရာမရွိေတာ့ဘူး …

ဒီမွာတင္ အသက္ကိုအပ္ခဲ့မယ္ …

ကိုယ့္တြန္သံၾကားလည္း … လွည့္မၾကည့္နဲ႔ေတာ့ …..။


( “အမွ်င္” ဇာတ္လမ္းထဲက ကဗ်ာေလးပါ။ )


Labels:

Posted on 9:26 PM by ပိုင္ၿဖိဳးကို | 2 Comments